Bir yanda, düzgün ve insanca eğitim alabilmek için imkânlar ve geleceklerini güvence altına alacak iş imkânları talep eden gençler var. Diğer yanda ise bu ihtiyaçların karşılanması için finansal katkı yapmaları istenen emekliler var. Çünkü ortada, kendi sorumluluğunu gizlemek için bir nesli diğerinin durumundan sorumlu tutmaya çalışan bir hükümet var. Bu numara biraz bariz. Biraz daha derinlemesine inceleyelim.

Lise ve üniversite öğrencileri seslerini duyurmaya karar verdiler ve eğitim koşullarını eleştiriyorlar: öğretmen eksikliği, eskimiş okul binaları, tabii ki öğrencilerin ve ebeveynlerinin beklentilerini karşılamayan, kaygı verici ve sosyal açıdan seçici bir sistem olan Parcoursup’un karmaşık süreçleri de cabası. Bu arada, liberal iktisatçılar tarafından kamu açığının başlıca sorumluları olarak gösterilen emekliler, genç nesiller için aşırı bir yük olmakla suçlanıyor. Oysa bu büyükanne ve büyükbabalar, çoğu zaman torunlarına destek oluyor olsalar da, hükümetin kararlarında özellikle hedef tahtasına oturtuluyorlar. Çünkü yaşlanmak koruma sağlamıyor, tam tersine.

Bir tercih meselesi

Yöneticilerimiz, ulusal eğitime yatırım yaparak gençliğin ve ülkenin geleceğini güvence altına almak yerine, savaş endüstrisi için kârlı olan silahlanma harcamalarını tercih ediyorlar. Bu tercihlerini ve bunların yol açtığı borcu finanse etmek için, yöneticilerimiz kamu yararına olan her şeyi yavaş yavaş yok ediyorlar. Sosyal Güvenlik, ister devlet ister yerel yönetim ister hastane hizmetleri olsun, kamu hizmetleri parçalanıyor. Ancak bu yetmiyor; başka finansman kaynakları bulunması gerekiyor.

Oysa deneyimler, bugün emekli olanların, başka bir yolun da mümkün olduğunu ve bunun ekonomik açıdan sorumlu bir şekilde yapılabileceğini gösteriyor. Onlar, öncüllerinin emekli maaşlarını finanse etmek için kariyerleri boyunca (işveren primlerinde herhangi bir indirim olmaksızın) prim ödediler. Bunlar, eleştirenlerin dediği gibi “bereketli yıllar” değildi; sadece finansmanın ihtiyaçlara uygun olduğu yıllardı.

Gelir sahiplerine dokunmayın

Alaycı zihinler, Fransa’nın hissedarlara yapılan ödemeler konusunda dünya ikincisi olduğunu, yalnızca CAC 40 şirketleri tarafından ödenen temettülerin 2025 yılında 107,5 milyar avroya ulaştığını ve bu şirketlerin sosyal güvenlik primlerinde indirimden yararlandığını hatırlatabilir. Ancak yöneticilerimiz ya sağır ya da nüfusun ezici çoğunluğunun aleyhine en zenginleri kayırma takıntısına saplanmış durumdalar. Dolayısıyla, gelir açığını kapatmak için emeklilerin ceplerini boşaltmayı tercih ediyorlar; Maliye Bakanı Roland Lescure’e kulak verirsek, emekliler aylık 2.400 € aldıkları anda ulusal çabaya katkıda bulunabilirler. Aynı kişi, gerçeklerden kopuk bir şekilde, 2.000 € ile rahatça yaşanabileceğini düşünüyor. Hatta aylık 1.260 € ile bile emeklilerin, söylendiği üzere, eğitimin finanse edilebilmesi için çaba göstermesi gerekiyor. Bu yüzden emekli maaşları donduruluyor. Ve emekliler kışın donuyor. Bu yöneticiler kesinlikle küçümseyici davranıyorlar.

Emekliler, gençlere kararlı bir şekilde destek veriyorlar. Onlardan dünyanın tüm belirsizliklerini omuzlamalarını beklerken, bir yandan da geleceklerini inşa etmeleri için gerekli imkânları ellerinden almak mümkün değildir. Nesiller arası çatışma bir saçmalıktır. Tüm emekliler bir zamanlar gençti ve tüm gençler de bir gün emekli olacaklardır. Gençler de emekliler de, Cumhuriyet Başkanımızın ahlak anlayışına uygun olarak, “ne pahasına olursa olsun” en zenginler için maksimum kâr peşinde koşan yıkıcı kapitalizmin dogmalarıyla karşı karşıyadır.

Paris CGT Emekliler Sendikası Birliği ile gençlik örgütleri arasında bir buluşmaya doğru

Nesiller arasında kesinlikle çıkar ortaklıkları vardır ve aralarında bir diyalog kurulması için gerekli tüm unsurlar mevcuttur. Neyi bekliyoruz? Paris Emekliler Sendikası Birliği’nin militanları kendilerine sordukları soru budur. İşte bu nedenle, CGT İl Sendikası ile işbirliği içinde, Paris CGT Emekliler Sendikası (USR CGT), militanlar ile gençlik örgütleri, lise öğrencileri, üniversite öğrencileri ve işçiler arasında bir buluşma düzenlemeyi planlıyor; tartışmak ve neden olmasın?

Mücadelelerde gerçek bir kuşaklararası yakınlaşmanın temellerini atmak; tıpkı son haftalarda olduğu gibi, CGT’nin hükümetin kaos stratejisini önlemek için öğrenci ve lise öğrencilerinin mobilizasyonuna destek verdiği ve onların da bizim hareketlerimize katıldığı gibi.

Bu projenin önümüzdeki Ocak ayı sonunda sonuçlanması bekleniyor.

Articles on the same topic : Yakınlaşma – Gençler ve emekliler: Ortak çıkarlar nelerdir? Date : 2026-11-14 01:27:34am | Source : | Last update 1 day | viewing 6 times